MCP (Model Context Protocol), kendi araçlarını ve veri kaynaklarını Claude'a tanıtmanın açık standardıdır. Bir MCP sunucusu yazdığında, Claude artık senin veritabanına sorgu atabilir, iç API'ni çağırabilir ya da özel bir aracı kullanabilir. Bu rehberde kavramı ve sıfırdan bir sunucunun iskeletini kuruyoruz.
Neden MCP?
Alternatif, her aracı tek tek prompt'a gömmektir — dağınık ve tekrar eden bir iş. MCP bunu standartlaştırır: aracı bir kez sunucu olarak yazarsın, Claude Code dahil tüm MCP uyumlu istemciler onu kullanabilir.
Transport seçimi
- stdio: Sunucu yerel bir süreç olarak çalışır; makinendeki dosya/komutlara erişen kişisel araçlar için idealdir.
- HTTP: Sunucu uzakta çalışır; ekip çapında paylaşılan, ağ üzerinden erişilen araçlar için uygundur.
Bir sunucunun üç parçası
Hangi dili seçersen seç, bir MCP sunucusu üç şeyi ilan eder:
# kavramsal iskelet tools: hangi araçlar var, her birinin adı, açıklaması, girdi şeması resources: okunabilir veri kaynakları (dosya, kayıt, sorgu sonucu) handlers: bir araç çağrıldığında çalışan fonksiyonlar
Araç açıklamaları kritiktir: Claude bir aracı ne zaman çağıracağına açıklamaya bakarak karar verir. Açıklamayı, aracı hiç bilmeyen birine anlatır gibi net yaz.
Claude Code'a bağlamak
Sunucuyu yazdıktan sonra Claude Code'un MCP yapılandırmasına eklersin; Claude başlarken sunucuya bağlanır ve araçları kendi araç listesine katar. Artık "şu tabloda kaç kayıt var?" dediğinde, senin sunucun üzerinden gerçek cevabı getirir.
Özet
MCP, "Claude'a yeni bir yetenek eklemenin" standart yoludur: aracı bir kez tanımla, net açıkla, yetkisini daralt, bağla. Gücü de riski de bu yetkide — o yüzden dar tut.